Μέχρι εκείνη την στιγμή περπατούσα νωχελικά, βυθισμένος στις σκέψεις μου. Από εκείνη την στιγμή ένιωσα σαν να πετάγομαι απότομα από βαθύ ύπνο. Ένιωσα σαν γάτα που της επιτίθενται, όλη η ραχοκοκαλιά μου ηλεκτρίστηκε και αυτό το ρεύμα πέρασε ίσαμε πάνω στην πλάτη και στο σβέρκο μου....
Φοβήθηκα, ναι. Αλλά ένιωσα και ζωντανός. Ξύπνησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ήρθα σε επαφή με το πρωτόγονο εγώ μου και έσφιξα την σακούλα με τα βαριά αντικείμενα που κρατούσα στο χέρι μου,για παν ενδεχόμενο.
Φιλοσοφούμε την ζωή μας. Προσπαθούμε να εξηγήσουμε τα πάντα βάσει επιστήμης, συσσωρευμένης γνώσης και κάποιοι ενίοτε, μέσω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Αγωνιζόμαστε τόσο πολύ να απομακρυνθούμε από την πραγματική μας φύση, να θάψουμε τα ένστικτά μας και να γίνουμε "κοινωνοί" του πολιτισμού των τελευταίων 10.000 χρόνων ιστορίας, από τότε δηλαδή που από κυνηγοί-τροφοσυλέκτες, από έκθετοι στα φυσικά φαινόμενα και άμεσα εξαρτημένοι από το περιβάλλον μας, εγκατασταθήκαμε κάπου και γίναμε γεωργοί. Και το κάναμε για να νιώσουμε την σιγουριά ότι θα έχουμε να φάμε και την επόμενη μέρα. Για να σταματήσουμε να φοβόμαστε την βροχή και τον αέρα και το πεινασμένο θηρίο που πλέον βρίσκει εμπόδιο στην πόρτα της καλύβας μας. Πήραμε δηλαδή τον κυνηγό εαυτό μας και τον ντύσαμε γεωργό και τον φυλακίσαμε μέσα. Πέρασαν 10 χιλιετίες αλλά ακόμη όμως όπως φαίνεται δεν καταφέραμε να τον καταπνίξουμε, να τον ημερέψουμε. Όλο μας δείχνει σημάδια πως θέλει να ξεπηδήσει από μέσα μας και να ορμήξει εμπρός κρατώντας ένα ξύλο στο ένα χέρι και μια πέτρα στο άλλο. Να οσμιστεί τον αέρα, να τεντώσει τα αυτιά και να αναλύσει τον κάθε ήχο, να οξύνει την όρασή του και να γίνει υπερευαίσθητος στην παραμικρή κίνηση. Να γίνει κυνηγός και κυνηγημένος μαζί. Να γίνει και αυτός ζώο.
Ίσως γι' αυτό να μας ελκύει ο κίνδυνος. Γιατί κάτι μέσα μας μας συμβουλεύει να μη σταματήσουμε να φοβόμαστε γιατί θα περάσουμε σε κατάσταση λήθης. Θα απομακρυνθούμε κι άλλο από την πραγματική μας φύση. Θα μεταλλαχτούμε.
Ίσως γι' αυτό να καβαλάμε μηχανές σε δρόμους χωρίς να σκεφτόμαστε το αύριο, γι' αυτό ανεβαίνουμε στα βουνά και νιώθουμε σαν το σπίτι μας όταν βλέπουμε την μεγαλοσύνη της φύσης, γι' αυτό πηδάμε με αλεξίπτωτα, παίζουμε paintball, κάνουμε οτιδήποτε καταφέρει να μας εξομοιώσει το συναίσθημα του κυνηγού αλλά και του κυνηγημένου. Γιατί μας αρέσει. Γιατί νιώθουμε ζωντανοί. Γιατί, έχει πλάκα.
Έχω βάσιμες υποψίες ότι δεν θα έχει πλέον πλάκα, αν πάψω να φοβάμαι.
Γι' αυτό καλύτερα να πάψω πλέον να φιλοσοφώ και να καβαλήσω την μηχανή μου και να βάλω μόνο ένα στόχο. Όχι να βγω αλώβητος, όχι να τα καταφέρω στους δρόμους καρμανιόλες, αλλά να νιώσω ζωντανός.
Η ζωή έχει πλάκα αλλά μόνο όταν δημιουργούνται οι συνθήκες που την επιβουλεύονται...νομίζω.
Φοβήθηκα, ναι. Αλλά ένιωσα και ζωντανός. Ξύπνησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ήρθα σε επαφή με το πρωτόγονο εγώ μου και έσφιξα την σακούλα με τα βαριά αντικείμενα που κρατούσα στο χέρι μου,για παν ενδεχόμενο.
Φιλοσοφούμε την ζωή μας. Προσπαθούμε να εξηγήσουμε τα πάντα βάσει επιστήμης, συσσωρευμένης γνώσης και κάποιοι ενίοτε, μέσω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Αγωνιζόμαστε τόσο πολύ να απομακρυνθούμε από την πραγματική μας φύση, να θάψουμε τα ένστικτά μας και να γίνουμε "κοινωνοί" του πολιτισμού των τελευταίων 10.000 χρόνων ιστορίας, από τότε δηλαδή που από κυνηγοί-τροφοσυλέκτες, από έκθετοι στα φυσικά φαινόμενα και άμεσα εξαρτημένοι από το περιβάλλον μας, εγκατασταθήκαμε κάπου και γίναμε γεωργοί. Και το κάναμε για να νιώσουμε την σιγουριά ότι θα έχουμε να φάμε και την επόμενη μέρα. Για να σταματήσουμε να φοβόμαστε την βροχή και τον αέρα και το πεινασμένο θηρίο που πλέον βρίσκει εμπόδιο στην πόρτα της καλύβας μας. Πήραμε δηλαδή τον κυνηγό εαυτό μας και τον ντύσαμε γεωργό και τον φυλακίσαμε μέσα. Πέρασαν 10 χιλιετίες αλλά ακόμη όμως όπως φαίνεται δεν καταφέραμε να τον καταπνίξουμε, να τον ημερέψουμε. Όλο μας δείχνει σημάδια πως θέλει να ξεπηδήσει από μέσα μας και να ορμήξει εμπρός κρατώντας ένα ξύλο στο ένα χέρι και μια πέτρα στο άλλο. Να οσμιστεί τον αέρα, να τεντώσει τα αυτιά και να αναλύσει τον κάθε ήχο, να οξύνει την όρασή του και να γίνει υπερευαίσθητος στην παραμικρή κίνηση. Να γίνει κυνηγός και κυνηγημένος μαζί. Να γίνει και αυτός ζώο.
Ίσως γι' αυτό να μας ελκύει ο κίνδυνος. Γιατί κάτι μέσα μας μας συμβουλεύει να μη σταματήσουμε να φοβόμαστε γιατί θα περάσουμε σε κατάσταση λήθης. Θα απομακρυνθούμε κι άλλο από την πραγματική μας φύση. Θα μεταλλαχτούμε.
Ίσως γι' αυτό να καβαλάμε μηχανές σε δρόμους χωρίς να σκεφτόμαστε το αύριο, γι' αυτό ανεβαίνουμε στα βουνά και νιώθουμε σαν το σπίτι μας όταν βλέπουμε την μεγαλοσύνη της φύσης, γι' αυτό πηδάμε με αλεξίπτωτα, παίζουμε paintball, κάνουμε οτιδήποτε καταφέρει να μας εξομοιώσει το συναίσθημα του κυνηγού αλλά και του κυνηγημένου. Γιατί μας αρέσει. Γιατί νιώθουμε ζωντανοί. Γιατί, έχει πλάκα.
Έχω βάσιμες υποψίες ότι δεν θα έχει πλέον πλάκα, αν πάψω να φοβάμαι.
Γι' αυτό καλύτερα να πάψω πλέον να φιλοσοφώ και να καβαλήσω την μηχανή μου και να βάλω μόνο ένα στόχο. Όχι να βγω αλώβητος, όχι να τα καταφέρω στους δρόμους καρμανιόλες, αλλά να νιώσω ζωντανός.
Η ζωή έχει πλάκα αλλά μόνο όταν δημιουργούνται οι συνθήκες που την επιβουλεύονται...νομίζω.
1 σχόλιο:
σοφα λόγια
Δημοσίευση σχολίου