Ανία, των κακών η γέννα

Είναι μέρες που βαριέμαι αφόρητα.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αυτές είναι οι περισσότερες. Μέρες που περνάνε και όσο κι αν είναι κοντά χρονικά στο τώρα, ποτέ δεν θυμάσαι τι είχες κάνει συγκεκριμένα τότε.
Η ζωή μου κανονισμένη από το ρολόι του κινητού μου.
Αυτό με ξυπνάει στις 7:45 από Δευτέρα έως Παρασκευή.
Αυτό μου λέει ότι είναι ώρα να φύγω από την δουλειά και να πάω στο σπίτι. Για να κάνω τι; Ότι κάνω κάθε μέρα. Απλά να ζω. Η ίδια ρουτίνα, τις ίδιες ώρες.
Νιώθω ότι η καρέκλα του υπολογιστή και ο καναπές απέναντι από το χαζοκούτι έχουν γίνει προέκταση του πισινού μου. Όταν τις αποχωρίζεται νιώθει ένα κενό.
Δεν ήμουν ποτέ junkie συγκινήσεων. Αντιθέτως, μια ζωή πάσχιζα να "επιτύχω" να είμαι κύριος της ρουτίνας μου. Δεν είμαι άνθρωπος με πάθη και απέφευγα μια ζωή τα λάθη. ΟΚ. Το πέτυχα. Και τώρα;

Κάποτε έπαιρνα την κιθάρα μου στα χέρια και ξεχνούσα να την αφήσω. Τώρα έχω ξεχάσει τι έπαιζα και με πώρωνε.
Κάποτε άνοιγα στο άσχετο το Word και έγραφα αράδες με ρίμα και όταν τις ξαναδιάβαζα μου άρεσε αυτό που διάβαζα. Τώρα έχω ξεχάσει καν το συναίσθημα αυτής της δημιουργίας.
Κάποτε ονειρευόμουν απλά να φεύγω. Τώρα αυτή η σκέψη μπλοκέρνεται από ευτελή πράγματα όπως το χρήμα και ο χρόνος.

Τι είναι ευτυχία τελικά; Η καθημερινή σταθερότητα; Το να ξέρεις τι να περιμένεις και να ξαπλώνεις τα βράδυα με τον άνθρωπο που αγαπάς;
Ή μήπως η λαχτάρα του να νιώσεις όσα περισσότερα μπορείς; Το να μην ξέρεις που θα σε βρει το τέλος της αυριανής μέρας; Η συγκίνηση του αγνώστου και του ασταθούς;

Είναι πλέον αργά ή είναι ακόμη πολύ νωρίς;
Θυμάμαι την διαφήμιση γνωστού ουίσκι με έναν πιλότο που έκανε δρομολόγια με το μονοκινητήριό του πάνω από τα παγωμένα τοπία της Αλάσκα και τέλειωνε με την φράση "I've got the best job in the world".
Αυτός βρήκε το νόημα. Εμείς τι κάνουμε; Περιμένουμε να μας βρει από μόνο του ή το ψάχνουμε;

Κάποτε σε ένα κινέζικο ρεστοράντ που μου προσέφεραν ένα fortune cookie βρήκα μέσα την συμβουλή που έλεγε "Rely on your good judgement to lead you to your success". Από τότε το κρατάω 1,5 χρόνο τώρα στο πορτοφόλι μου. Κάποτε νόμιζα ότι με αντιπροσώπευε απόλυτα. Τώρα νομίζω ότι αυτή η "good judgement" μπορεί να είναι τελικά και η κατάρα μου. Να γίνω αυθόρμητος ή θα το μετανιώσω;

Ανία, των κακών η γέννα. Περνώντας σαν το σύννεφο, τέλος μιας εφηβείας.

Κεντώντας σαν μωρή παρθένα. Ενδελεχές ψηλάφισμα σ’ ό,τι έχει απομείνει.

Λησμόνησες ακόμη και αυτήν εδώ την πένα. Συνήθισες το παρελθόν να βλέπεις να σε φτύνει.

Ξεθώριασες σαν ζωγραφιά φτιαγμένη από χένα. Μορφή που σαν να θόλωσε, ανάλαμψε και σβήνει.