Και λίγη ποίηση

Ηµερήσιος

Ανυπαρξίας φόβος.
Ο µόνος δρόµος, πάντα αυτός που δεν ήθελες να δοκιµάσεις.
Χοροπηδάς σαν το παιδί στις διαβάσεις.
Κανείς δεν σταµατά. Και εσύ πεθαίνεις. Κάθε µέρα.

Τρέχεις. Πίσω όλο κοιτάς.
Κλαις σαν να ουρλιάζεις µα γελάς. Μια σκέψη, πως η νύχτα πάλι φτάνει.
Ο µουσικός στον δρόµο τον ήχο σου νοµίζεις ότι πιάνει.
Ανάµνηση. Ιδρώτας και βροχή. Και πάλι απ’ την αρχή. Το ίδιο. Κάθε µέρα

Γελάς. Μονάχος πια και όχι όπως παλιά.
Θολά, τους βάζεις τα γυαλιά, να µην σε βλέπουν όπως είσαι.
Και προσποιείσαι. Αν και αγχωµένος, τον δρόµο περνάς χωρίς να βλέπεις.
Φώτα που ξάφνου µεγαλώνουν. Κι έτσι πεθαίνεις. Κάθε µέρα.

Γεύση άσχηµη στην γλώσσα.
Έπαθες τόσα, µα και πάλι, τρελέ, θες να το ξαναζήσεις.
Πώς να ηρεµήσεις. Το σφύριγµα σου έγινε εµβατήριο.
Κοιτάς µην έχασες το εκάστοτε εισιτήριο. Και να το έχανες, το ίδιο κάνει.

Θες να χορέψεις.
Παλιές ορέξεις. Γέλιο που πέτρωσε µα θες να το θυµάσαι.
Συγκαταβατικά πάλι, κοιµάσαι. Ανάσες παίρνεις πλέον από συνήθεια.
∆εν σ’ αγαπούν αυτοί που θες. Έτσι πεθαίνεις. Κάθε µέρα.

Πώς να ‘βρεις πλέον µεγαλείο.
Σκονισµένος σαν µνηµείο. Αραχνιασµένη τώρα η κάθε σου ταινία.
Σαπίζεις τώρα από ανία. Μες στα παπούτσια σου γλιστράς.
Φωτογραφία ανφάς. Φλας σε τυφλώνει µα ήταν πάλι τ’ όνειρό σου.

Περιµένεις και τα αυτιά έχεις τεντώσει.
∆εν θέλεις τίποτε πλέον να τελειώσει, χωρίς εσύ να έχεις κάτι γι’ αυτό να πεις.
Θες ότι µείνει τελευταίο στο ποτήρι, να το πιεις.
Μα δηλητήριο σου αφήνουν. Και έτσι πεθαίνεις. Κάθε µέρα.

∆εν θες τούτο το ποίηµα να το κλείσεις.
∆εν θα τ’ αφήσεις µέχρι να βρεις ό,τι ζητάς.
Μπερδεύεσαι όταν τους µιλάς. Θέλεις να δείξεις και εσύ πως είσαι κάτι.
ΜΑ ΕΙΣΑΙ ΑΠΑΤΗ. Και θα περάσεις. Μία γεννάς αποτυχία. Κάθε µέρα.

Εξέλιξη κι ανέλιξη. Μα είπες και πάλι «Μείνε».
Ζαλίζεσαι απ’ το ίδιο σου το «είναι» και το κεφάλι σου γυρίζει.
∆εν είσαι ήρωας, κάτι που ξεχωρίζει. Στεναχωριέσαι.
Και τυραννιέσαι απ’ την πικρή αλήθεια. Θα πεθάνεις. Σαν κάθε µέρα.

Και έτσι πεθαίνεις. Κάθε µέρα.
Είναι αυτό που λένε, ο θάνατός σου…, ηµερήσιος.
Και όπως θα ‘θελες να γράψουν, «Τούτος εδώ, σαν ποιητής, ήτανε γνήσιος».
Κλείνεις παράγραφο µε ρίµα. Χαµογελάς πικρά. ∆ακρύζεις και αυτοκτονείς.