Ειλικρινά μειδιώ όταν ακούω αυτούς που υπερασπίζονται την θρησκευτική τους (προσέξτε το ότι δεν λέω «χριστιανική») πίστη, καταδικάζοντας παράλληλα τον βίο και τις πράξεις των κατηχητών αυτής.
Και ερωτώ.
-Πως είναι δυνατόν να εξυμνείς τους νόμους ενός κράτους και παράλληλα να υβρίζεις τους νομοθέτες του.
-Πως είναι δυνατόν να είσαι υπέρμαχος μιας ιδέας και παράλληλα να κατηγορείς αυτόν που γέννησε την ιδέα.
-Πως είναι δυνατόν να λες ότι ακολουθείς μία θρησκεία και ζεις (ή τουλάχιστον προσπαθείς) αναλόγως με τα προστάγματα του δόγματος αυτής και παράλληλα να καταδικάζεις αυτούς που α) Δημιούργησαν β) Διέδωσαν και γ) Συντήρησαν αυτό το δόγμα και δ) σε προσυλήτησαν παρά την θέλησή σου (τι θέληση να έχει ένα βρέφος που το βαφτίζουν με το ζόρι) σε αυτό.
Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:
Α) Ή λες ψέματα στους άλλους
Β) Ή λες ψέματα στον εαυτό σου.
Επειδή σήμερα σηκώθηκα από το κρεβάτι και φόρεσα τον μανδύα του καλοπροαίρετου, θα πιστέψω ότι δεν ισχύει το Α) αλλά ότι ισχύει το Β). Σε αυτή την περίπτωση ο εν λόγω θρησκευόμενος ζει στην πλάνη. Κάτι που χαροποιεί ιδιαίτερα βέβαια αυτούς στους οποίους λέει ότι έχει χάσει την εκτίμησή του.
Γιατί εδώ έρχεται η ειρωνεία της κάθε θρησκείας. Το ότι υπόσχεται να σου πει την αλήθεια, να σε βγάλει δηλαδή από την πλάνη, αλλά αυτό που πραγματικά επιζητεί και αυτό που πραγματικά την «τρέφει» είναι αυτή η πλάνη στην οποία διατηρεί το ποίμνιό της.
Ας πιστέψουμε ότι η χριστιανική πίστη (και δη η Ελληνορθόδοξη, ένα δηλαδή παρακλάδι από τις 2.000 περίπου παραλλαγές του χριστιανισμού) είναι η σωστή. Ας πιστέψουμε και πάλι ότι οι σημερινοί κληρικοί αυτής της πίστης είναι στην συντριπτική πλειονότητά τους κατάπτυστοι και βδελυροί.
Τότε τι είναι που σώζει αυτή την πίστη; Μήπως η επιθυμία να πιστέψουμε ότι ζούμε χαλεπούς καιρούς και ότι η παρούσα εικόνα του συνόλου των κληρικών είναι και αυτή αποτέλεσμα των καιρών και ότι «παλιότερα» τα πράγματα ήταν αλλιώς και ο κάθε παπάς ήταν ένα φωτεινό παράδειγμα πνευματικότητας και σωστής θεϊκής καθοδήγησης; Ότι «παλιότερα» ο κλήρος έβριθε από «καλούς» και «αγαθούς» γέροντες που σαν μοναδικό σκοπό της ζωής τους είχαν το να βάλουν στο σωστό δρόμο το ποίμνιό τους αλλά τώρα δεν υπάρχουν τέτοιοι πια;
Ξέρουμε πολύ καλά ότι όλα τα χριστιανικά δόγματα είχαν πλήθος μαύρων προβάτων κι ας θέλει η ελληνορθόδοξη εκκλησία να ρίχνει τους αφορισμούς της στους καθολικούς και σε όλους τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς και οι άλλοι το ίδιο κάνουν. Τα παραδείγματα είναι άπειρα, θα μπορούσα να ανοίξω και εγώ τα βιβλία μου και να αρχίσω να αντιγράφω ονόματα και πράξεις αλλά φοβάμαι ότι θα κατηγορηθώ και εγώ ότι απλά αντιγράφω από εγκυκλοπαίδειες.
Όλες οι θρησκείες υπόσχονται ότι κατέχουν την υπέρτατη αλήθεια.
Οι ιερείς αυτών, ισχυρίζονται ότι αυτή η αλήθεια τους δώθηκε από τον Θεό με τον οποίον είτε αυτοί είτε κάποιοι πριν από αυτούς είχαν προσωπική εμπειρία και πως πρέπει να δεχτούμε απλά τον λόγο τους για αυτά που λένε καθώς είναι θεόπνευστα.
Αυτή η υπέρτατη αλήθεια, τουλάχιστον στις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες (Χριστιανισμός/Εβραϊσμός/Μωαμεθανισμός) εκφράζεται από ένα και μόνο βιβλίο (Αγία Γραφή/Τόρα/Κοράνι) το οποίο δεν πρέπει ποτέ να κρίνουμε για το περιεχόμενό του, δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητήσουμε και δεν πρέπει ποτέ να αλλάξουμε ούτε οξεία.
Όλοι (ή σχεδόν όλοι) έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε κάπου, να αφεθούμε και να ελπίσουμε καθώς ο φόβος του θανάτου είναι ο υπέρτατος τρόμος για μας.
Ο χριστιανισμός μας μαθαίνει να μισούμε την ζωή και της χαρές τις και να εξυμνούμε τον θάνατο και αυτό που θεωρητικά ακολουθεί, δηλαδή μια μετά θάνατον ζωή.
Η εκκωφαντική σιωπή του Θεού επιτρέπει την πολυλογία των αντιπροσώπων του. Michel Onfray
Η απόφαση δική σας.
Θα πιστέψετε ότι σας πουν χωρίς αποδείξεις ή θα εμπλακείτε ενεργά στην αναζήτηση της αλήθειας;
Το πρώτο (πίστη) θα σας κάνει καλούς Χριστιανούς.
Το δεύτερο (αναζήτηση) μπορεί και να σας κάνει Θεούς.
...ό,τι ακριβώς δηλαδή ήθελε και το φίδι στον κήπο της Εδέμ . Τελικά ποιος είναι ο κακός της υπόθεσης;
Και ερωτώ.
-Πως είναι δυνατόν να εξυμνείς τους νόμους ενός κράτους και παράλληλα να υβρίζεις τους νομοθέτες του.
-Πως είναι δυνατόν να είσαι υπέρμαχος μιας ιδέας και παράλληλα να κατηγορείς αυτόν που γέννησε την ιδέα.
-Πως είναι δυνατόν να λες ότι ακολουθείς μία θρησκεία και ζεις (ή τουλάχιστον προσπαθείς) αναλόγως με τα προστάγματα του δόγματος αυτής και παράλληλα να καταδικάζεις αυτούς που α) Δημιούργησαν β) Διέδωσαν και γ) Συντήρησαν αυτό το δόγμα και δ) σε προσυλήτησαν παρά την θέλησή σου (τι θέληση να έχει ένα βρέφος που το βαφτίζουν με το ζόρι) σε αυτό.
Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:
Α) Ή λες ψέματα στους άλλους
Β) Ή λες ψέματα στον εαυτό σου.
Επειδή σήμερα σηκώθηκα από το κρεβάτι και φόρεσα τον μανδύα του καλοπροαίρετου, θα πιστέψω ότι δεν ισχύει το Α) αλλά ότι ισχύει το Β). Σε αυτή την περίπτωση ο εν λόγω θρησκευόμενος ζει στην πλάνη. Κάτι που χαροποιεί ιδιαίτερα βέβαια αυτούς στους οποίους λέει ότι έχει χάσει την εκτίμησή του.
Γιατί εδώ έρχεται η ειρωνεία της κάθε θρησκείας. Το ότι υπόσχεται να σου πει την αλήθεια, να σε βγάλει δηλαδή από την πλάνη, αλλά αυτό που πραγματικά επιζητεί και αυτό που πραγματικά την «τρέφει» είναι αυτή η πλάνη στην οποία διατηρεί το ποίμνιό της.
Ας πιστέψουμε ότι η χριστιανική πίστη (και δη η Ελληνορθόδοξη, ένα δηλαδή παρακλάδι από τις 2.000 περίπου παραλλαγές του χριστιανισμού) είναι η σωστή. Ας πιστέψουμε και πάλι ότι οι σημερινοί κληρικοί αυτής της πίστης είναι στην συντριπτική πλειονότητά τους κατάπτυστοι και βδελυροί.
Τότε τι είναι που σώζει αυτή την πίστη; Μήπως η επιθυμία να πιστέψουμε ότι ζούμε χαλεπούς καιρούς και ότι η παρούσα εικόνα του συνόλου των κληρικών είναι και αυτή αποτέλεσμα των καιρών και ότι «παλιότερα» τα πράγματα ήταν αλλιώς και ο κάθε παπάς ήταν ένα φωτεινό παράδειγμα πνευματικότητας και σωστής θεϊκής καθοδήγησης; Ότι «παλιότερα» ο κλήρος έβριθε από «καλούς» και «αγαθούς» γέροντες που σαν μοναδικό σκοπό της ζωής τους είχαν το να βάλουν στο σωστό δρόμο το ποίμνιό τους αλλά τώρα δεν υπάρχουν τέτοιοι πια;
Ξέρουμε πολύ καλά ότι όλα τα χριστιανικά δόγματα είχαν πλήθος μαύρων προβάτων κι ας θέλει η ελληνορθόδοξη εκκλησία να ρίχνει τους αφορισμούς της στους καθολικούς και σε όλους τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς και οι άλλοι το ίδιο κάνουν. Τα παραδείγματα είναι άπειρα, θα μπορούσα να ανοίξω και εγώ τα βιβλία μου και να αρχίσω να αντιγράφω ονόματα και πράξεις αλλά φοβάμαι ότι θα κατηγορηθώ και εγώ ότι απλά αντιγράφω από εγκυκλοπαίδειες.
Όλες οι θρησκείες υπόσχονται ότι κατέχουν την υπέρτατη αλήθεια.
Οι ιερείς αυτών, ισχυρίζονται ότι αυτή η αλήθεια τους δώθηκε από τον Θεό με τον οποίον είτε αυτοί είτε κάποιοι πριν από αυτούς είχαν προσωπική εμπειρία και πως πρέπει να δεχτούμε απλά τον λόγο τους για αυτά που λένε καθώς είναι θεόπνευστα.
Αυτή η υπέρτατη αλήθεια, τουλάχιστον στις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες (Χριστιανισμός/Εβραϊσμός/Μωαμεθανισμός) εκφράζεται από ένα και μόνο βιβλίο (Αγία Γραφή/Τόρα/Κοράνι) το οποίο δεν πρέπει ποτέ να κρίνουμε για το περιεχόμενό του, δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητήσουμε και δεν πρέπει ποτέ να αλλάξουμε ούτε οξεία.
Όλοι (ή σχεδόν όλοι) έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε κάπου, να αφεθούμε και να ελπίσουμε καθώς ο φόβος του θανάτου είναι ο υπέρτατος τρόμος για μας.
Ο χριστιανισμός μας μαθαίνει να μισούμε την ζωή και της χαρές τις και να εξυμνούμε τον θάνατο και αυτό που θεωρητικά ακολουθεί, δηλαδή μια μετά θάνατον ζωή.
Η εκκωφαντική σιωπή του Θεού επιτρέπει την πολυλογία των αντιπροσώπων του. Michel Onfray
Η απόφαση δική σας.
Θα πιστέψετε ότι σας πουν χωρίς αποδείξεις ή θα εμπλακείτε ενεργά στην αναζήτηση της αλήθειας;
Το πρώτο (πίστη) θα σας κάνει καλούς Χριστιανούς.
Το δεύτερο (αναζήτηση) μπορεί και να σας κάνει Θεούς.
...ό,τι ακριβώς δηλαδή ήθελε και το φίδι στον κήπο της Εδέμ . Τελικά ποιος είναι ο κακός της υπόθεσης;
