Τώρα τι με έκανε, 3 χρόνια και 2 παιδιά μετά, να γράψω στο ξεχασμένο blog μου, μη με ρωτάτε.
Ενδόμυχα και εν μέσω κρίσης, μπορεί να ελπίζω ότι κάποιος θα πει "Ρε αυτός είναι καλός, να τον πληρώνουμε γι' αυτά που λέει" (χο χο χο, ευθυμήσαμε).
(Η αλήθεια είναι ότι το επάγγελμα "Συγγραφέας" πάντα μου φάνταζε ιδανικό. Σκεφτόμουν για παράδειγμα τον Stephen King καθισμένο στο γραφείο του, στο σπίτι δίπλα σε μια από τις πολλές λίμνες του Maine, με ένα τεράστιο παράθυρο να ατενίζει τα ήρεμα σκοτεινά νερά και τους τρυποκάρυδους να πελεκάνε τα παρακείμενα δέντρα, μέσα στην ησυχία, χωρίς ωράριο, χωρίς αυστηρά deadlines, να κάθεται και να γεννάει σκέψεις, απλά όποτε αυτός ήθελε. Όχι σε χρονικά περιθώρια των 9 με 5. Όχι από Δευτέρα έως Παρασκευή. Αχχχχ....)
....Βζζζζουυυυπ... Πραγματικότητα.Τι λέγαμε; Α ναι.
Η αφορμή για να γράψω αυτά που θα γράψω είναι η διαπίστωση, μετά από μακροχρόνια αυτοψυχανάλυση, του εξής παράξενου φαινομένου όσον αφορά την κοινωνική συμπεριφορά μου.
Το ότι είμαι ανίκανος πλέον να οπαδοποιηθώ.
Τώρα θα μου πείτε "ε και;" ή "σε ποιο Fame Story έπαιζες, θύμισέ μου, για να αποφασίσω αν έχει ή όχι, αξία η γνώμη σου". Τι να κάνουμε, κάπως πρέπει να περάσω και εγώ αυτό το Κυριακάτικο απόγευμα. Ακούστε το συμπέρασμά μου, και άμα θέλετε, βοηθήστε έναν συνάνθρωπο με τις τυχόν παρατηρήσεις σας.
Θυμάμαι που λέτε, ήμουν πιτσιρίκι, ακόμα ασπρόμαυρη τηλεόραση είχαμε οπότε μιλάμε για πριν 1985 εποχές, όπου κάθε Κυριακή, στο ένα από τα δύο τότε υπάρχοντα κανάλια, έπαιζε την "Αθλητική Κυριακή". Πόσο την βαριόμουν αυτήν την εκπομπή. Μα πόσο την βαριόμουν. Δεν είχε να κάνει με την ροή της αλλά με το θέμα της. Ποδόσφαιρο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, παρατηρούσα τους γύρω μου να εκδηλώνονται με λατρεία απέναντι σε αυτό, και δεν μπορούσα να ταυτιστώ. Έκανα ειλικρινείς προσπάθειες, πίεσα τον εαυτό μου να κάτσει και να παρακολουθήσει ένα ολόκληρο ματς. Εξάλλου, τόσοι και τόσοι άνθρωποι το κάνουν φανατικά, κάπου θα πρέπει να βρίσκουν ευχαρίστηση.
Τίποτα.
Προσπάθησα να αποκτήσω "ομάδα". Να γίνω οπαδός. Στην αρχή αμφιταλαντεύτηκα ανάμεσα σε δυο-τρεις, τις πιο δημοφιλείς αλλά στο τέλος έγινα Παναθηναϊκός, επειδή φυσικά ήταν το ξαδερφάκι μου και όχι γιατί έκατσα και ανέλυσα τα ιστορικά στοιχεία, καταμέτρησα τους τίτλους, έκανα μακροχρόνιες προβλέψεις βάσει του υπάρχοντος budget προβλέποντας τον δείκτη επιτυχιών που αναμένονταν για τα (τότε) επόμενα 5 χρόνια και αναλύοντας έναν προς έναν τους παίχτες, βάσει του χαρακτήρα τους. Οπότε, αφού διάλεξα ομάδα, και βάσει της μεθόδου της παρατήρησης και του μιμιτισμού, προσπάθησα να γίνω και εγώ ένας "σαν όλους τους άλλους".
Από δω και πέρα, ότι γράφω και είναι μέσα σε " ", παρακαλώ να με φαντασιώνεστε να κάνω αυτό...
(σ.σ. η φαλάκρα δεν είναι τόσο μεγάλη, αλλά είμαι κοντά)
"Χαιρόμουν" λοιπόν όταν κέρδιζε η ομάδα μου.
"Αγανακτούσα" όταν δεν έπαιρνε το πρωτάθλημα
"Απολάμβανα" να βλέπω τους αγώνες της.
"Αντλούσα ευχαρίστηση" όταν προσπαθούσα να πείσω τους αλλόθρησκους φίλους μου ότι ο Σαραβάκος είναι καλύτερος απ'τον Καραπιάλη (συγχωρέστε με, δεν ξέρω καν αν αυτοί οι δύο συνηπήρξαν στα γήπεδα)
"Ταυτιζόμουν" με τον εκάστοτε πρώτο σκόρερ της και όταν έβαζα γκολ στην πλατεία που παίζαμε μπάλα (και τις 4 φορές που έγινε αυτό), έκανα τον γύρο του θριάμβου φωνάζοντας "Είμαι ο Τάδεεεεε, όλεεεεε"
Αυτό κράτησε μάλλον μέχρι την δευτέρα γυμνασίου, όταν άρχισα τα απογεύματα να απομακρύνομαι λίγο παραπάνω από την γνώριμη πλατεία και να πηγαίνω σε μέρη όπου είχαν μπασκέτες. Οπότε επειδή είδα ότι το ποδόσφαιρο "δεν ήταν το άθλημά μου" είπα να δοκιμάσω το μπάσκετ. Άρχισα να παίζω λοιπόν μπάσκετ και φυσικά "για να βελτιώσω την τεχνική μου" (για ποιον άλλο λόγο άλλωστε) άρχισα να βλέπω αγώνες μπάσκετ. Ίσως ενδόμυχα είχα καταλάβει ότι αφού δεν με τραβάει το να ασχολούμαι, να βλέπω, να παίζω και να υποστηρίζω μια ποδοσφαιρική ομάδα, τότε μπορεί να μην έφταιγε η στραβή μου φύση αλλά το ότι το ποδόσφαιρο δεν ήταν το άθλημά μου. Το μπάσκετ πρέπει να ήταν η απάντηση στην αναζήτησή μου. Ω ναι.
Η αλήθεια ήταν ότι συνέβαλε και ο απόηχος της επιτυχίας του ευρωμπάσκετ του 87' οπότε άρχισα να βλέπω μπάσκετ στην τηλεόραση. Φυσικά ήμουν και στο μπάσκετ, ότι και το ξαδερφάκι μου, δηλαδή Παναθηναϊκός, οπότε έφαγα μεγάλη ήττα όταν είδα ότι ο Γκάλης φορούσε φανέλα του Άρη.
Για μια στιγμή αμφιταλαντεύτηκα. Είπα μέσα μου "Μήπως να γίνω Άρης;" αλλά ευτυχώς αυτές οι βδελυρές και κατάπτυστα αιρετικές σκέψεις απομακρύνθηκαν και ξαναμπήκα στον σωστό δρόμο. Είπα μέσα μου με ύφος καρδιναλίου: "Δεν πειράζει Νίκο, θα δεις και εσύ το φως το αληθινό",
και η πλάκα είναι ότι το είδε, αφού πήγε στον Παναθηναϊκό μετά. Η υπομονή μου είχε αποδώσει καρπούς.
Είχα δει καμπόσους αγώνες μπάσκετ εκείνες τις εποχές του Γυμνασίου-Λυκείου, ή αλήθεια είναι ότι κυλούσε πιο εύκολα η ώρα από τα 90' λεπτά απόλυτου τίποτα που είναι το ποδόσφαιρο.
Είχα αρχίσει να παίρνω και αθλητική εφημερίδα, μιμούμενος το αντίπαλον δέος άλλων φίλων και συμμαθητών που υποστήριζαν άλλες ομάδες. Φυσικά η εφημερίδα δεν ήταν ειδησεογραφική αλλά καθαρά οπαδική, αν δε με απατά η μνήμη μου έπαιρνα την "Ηχώ" (χωρίς όμως να παίρνω και όρκο). Όχι φυσικά σε καθημερινή βάση. Άντε σε κάνα μεγάλο αγώνα της Ευρώπης, κάνα τελικό play-off και τέτοια. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν ήταν πεταμένα λεφτά, και επίσης προσπαθούσα να διαβάσω όσο μεγαλύτερο μέρος της μπορούσα. Άλλωστε έτσι δεν κάνουν όλοι οι καλοί φίλαθλοι; Και φυσικά έβλεπα όσο μπορούσα την αγαπημένη μου ομάδα όταν έπαιζε. Πάντα όμως έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάζει το ρολόι και να λέω μέσα μου "Άντε πότε θα τελειώσει".
Ως φοιτητής άρχισα να απομακρύνομαι από το όλο σκηνικό. Άρχισα να λέω μέσα μου "Αφού σε χαλάει γιατί το κάνεις" οπότε άρχισα να ξεκόβω. Είδα κατά την διάρκεια των 4 χρόνων της φοιτητικής ζωής 5-6-7 αγώνες, και μπάσκετ αλλά και ποδόσφαιρο, αλλά αυτό όχι γιατί το ήθελα τόσο μα τόσο πολύ, αλλά γιατί οι αγώνες ήταν η αφορμή για περαιτέρω φοιτητο-συμάζωξη, και πολλές φορές τα γκολ και οι λήξεις των αγώνων με βρίσκαν στην κουζίνα να κουτσουμπολεύω με τα κορίτσια της παρέας (ο "φιλενάδας").
Να κάτσω ένα μοναχικό απόγευμα, για παράδειγμα, σπίτι μου και να επιλέξω να δω μπάλα ή μπάσκετ; Μπα, όχι εγώ.
Σαν φοιτητής και σαν πουλί που άνοιξε μόλις τα φτερά του (Do-Do bird?) άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο το τι κάνω και γιατί το κάνω. Δεν είχα βέβαια απελευθερωθεί πλήρως από όλες τις νόρμες του πρότερου τρόπου ζωής, που με ακολουθούσαν από την αποχώρηση από την ιδιαίτερη πατρίδα μου και το πατρικό μου και μου πρόσταζαν "τι πρέπει να κάνω" και πως "πρέπει να είμαι". Εξάλλου υπήρξα καλό "χριστιανόπουλο" μέχρι και το φανταριλίκι μου, γιατί "έτσι έπρεπε", No questions asked.
Οπότε κάπου εκεί πέθανε για μένα η προσπάθεια να γίνω "Φίλαθλος" και "Οπαδός Ομάδας". Απλά δεν ήθελα να πιέσω άλλο τον εαυτό μου να κάνει κάτι που δεν μου έβγαινε.
Δεν θέλω να κουράσω, απλά και σε άλλους τομείς της ζωής μου, ακολουθήθηκε περίπου το ίδιο μοτίβο. Αγωνιούσα να δω τι βλέπουν οι άλλοι και τι τους έκανε να γίνονται φανατικοί οπαδοί ενός συγκροτήματος, μιας μάρκας αυτοκινήτων ή μοτοσυκλέτας, μιας μόδας, ενός πολιτικού χώρου, μιας ιδέας και προσπαθούσα να συμπλεύσω και εγώ με αυτό τον τρόπο σκέψης (τόσο μυαλό είχα). Διψούσα για οπαδοποίηση, για μυθοποίηση και ταύτιση. Ήθελα να γίνω και εγώ όπως όλοι οι υπόλοιποι, να ανήκω σε μια κοινή τάση.
Για παράδειγμα, ήμουν για χρόνια οπαδός της metal μουσικής και συγκεκριμένα των Metallica (το debate για το αν οι Metallica ήταν/είναι metal, συνεχίζεται σε διπλανό ιστολόγιο, οι ενδιαφερόμενοι να αποτανθούν εκεί). Είχα πειστεί ότι όλες οι άλλες μουσικές ήταν "για φλώρους". Με τα χρόνια όταν διεύρυνα τα ακούσματά μου, είδα το λάθος της σκέψης μου και πήδηξα στην απέναντι όχθη. Απομυθοποίησα τους "Θεούς" και κατέβασα τις αφίσες τους από το δωμάτιό μου. Όταν είχα Honda μηχανή, έπινα νερό στον όνομά τους. Πίστευα ότι όσοι είχαν άλλης μάρκας μηχανές πολύ απλά συμβιβάστηκαν σε κάτι υποδεέστερο ή απλά δεν είχαν δει ακόμα το φως το αληθινό. Η ιδέα ότι εγώ μπορούσα να οδηγάω άλλη μηχανή, μου φάνταζε αιρετική. Όταν φυσικά η λατρεμένη Honda άρχισε να βγάζει σκουριές, προβλήματα και θέματα που δεν άρμοζαν σε μια "Υπέρτατη" μηχανή, τότε άρχισα να την τραβάω και αυτή σιγά σιγά από το βάθρο που την είχα ανεβάσει, μέχρι που την γκρέμισα (μεταφορικά).
Προερχόμενος από οικογένεια με βαθιά "δεξιές" πολιτικά ρίζες, τα πρώτα μου χρόνια ώς μέλος του εκλογικού σώματος, βέλαζα και εγώ στο κομματικό μαντρί. Και το θέμα είναι ότι όλοι οι πολιτικά ετερόδοξοι μου φάνταζαν ως απολωλότα πρόβατα. Τα τελευταία χρόνια, και μετά τα σκαμπίλια που φάγαμε, πήδηξα έξω απ' την μάντρα και σιχτιρώ τον εαυτό μου για τις φορές που λειτούργησα σαν τυφλός οπαδός και μάλιστα σπατάλησα ώρες και φαιά ουσία προβάλλοντας αίολα επιχειρήματα ως αλήθειες και προσπαθώντας να βάλω στην θέση τους συνομιλητές μου, οπαδούς αντίπαλου κόμματος.
Με τα παραπάνω παραδείγματα θέλω να δείξω ότι ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ να ταυτιστώ με κάτι ή με κάποιον. Το λέω με πόνο καρδιάς και δάκρυα στα μάτια.
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ να γίνω όπως και τόσοι άλλοι που "ζουν για να ακούν τον Βασίλη", που τραγουδούν ρυθμικά στις κερκίδες "Τριφυλάρα σ'αγαπώ, Τριφυλάρα 'διακόρεψε' το 'αιδίο' της 'μητρός' τους", που δηλώνουν ότι "είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη φρουτοπία" και σαν αυτήν άλλη καμία. Προσπάθησα...δεν μπόρεσα. I quit!
Όσο μεγαλώνω (ξύνω την πόρτα των 34ων γενεθλίων μου), αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο τις κινητήριες δυνάμεις των πράξεών αλλά και των τάσεών μου, και όταν αυτές δεν έχουν λογική και δεν μου προσφέρουν τίποτα, τις απορρίπτω.
Αποφάσισα ότι τίποτα δεν είναι σταθερό στην ζωή, τίποτα δεν είναι παντοτινό ή απόλυτα καλό/κακό οπότε σε τίποτα δεν αξίζει να χαρίζουμε την τυφλή εμπιστοσύνη μας και την αδιαμφισβήτητη λατρεία μας. Ίσως επειδή μεγαλώνοντας ο άνθρωπος καταλαβαίνει καλύτερα ότι η ζωή που ζει είναι πεπερασμένη και ότι στον ελάχιστο χρόνο που έχουμε πάνω σε αυτή την μπάλα από πέτρες και λάσπη, καλό θα ήταν να κάνουμε περισσότερο πράγματα αξίας και να μην αφιερωνόμαστε σε ψεύτικους σκοπούς και είδωλα.
Γενικά κατάλαβα ότι επειδή η ζωή, οι άνθρωποι και τα πράγματα δεν παύουν να αλλάζουν και ότι ακόμα και αυτά τα ίδια τα μυαλά μας είναι τελικά από πλαστελίνη, είναι περιττό να υποστηρίζω φανατικά τώρα κάτι, μόνο και μόνο επειδή αυτό φαίνεται εκείνη την στιγμή ως καλύτερη επιλογή.
Γιαυτό δεν θα μπορούσα ποτέ, ας πούμε, να κάνω τατουάζ. Επειδή το τατουάζ είναι μόνιμο, αυτό που θα απεικονίζει θα πρέπει να είναι παντοτινό. Και σε αυτή την φάση της ζωής μου το μόνο που μου φαντάζει παντοτινό είναι η αγάπη μου προς τα παιδιά μου.
Αλλά φανταστείτε σε καμιά 12αριά χρόνια να είμαι με τον γιό μου στην παραλία και να γυαλίζει κάτω από τον καυτό ήλιο το τατουάζ με τα καλλιγραφικά γράμματα που θα λένε "Αντώνης" (ο γιος μου) και εκείνη την στιγμή να περνάει από δίπλα μας η όμορφη συμμαθήτριά του και ο δικός μου να πεθαίνει από την ντροπή του που ο μπαμπάς του έχει τατουάζ με το όνομά του. Αν και στην περίπτωση της κόρης μου, η προοπτική ότι η ύπαρξη τατουάζ με το όνομά της θα αποτρέψει έστω και λίγο το καμάκι από τα σπυριάρικα συνομίλικα λιγούρια, μου φαντάζει άκρως δελεαστική.
Γιαυτό λοιπόν σας λέω. Αντι-Trend-άδες όλου του κόσμου ας ενωθούμε όλοι κάτω από έναν κοινό σκοπό, την κατάργηση .... των κοινών σκοπών.
Εν κατακλείδι θέλω να πω ότι πρέπει πίσω από κάθε πράξη μας, επιθυμία μας να ακολουθήσουμε μια τάση και παρόρμηση προς ταύτιση, να ρωτάμε ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ. Κάποιοι λένε ότι δεν πρέπει να πολυ-αναλύουμε τα πράγματα γιατί χάνει η ζωή την γεύση της. Εγώ λέω "Ανάλυσέ το" και μετά αν σ' αρέσει, "Απόλαυσέ το". Εξάλλου πάντα μυρίζω κάτι πρώτα πριν το γευτώ. Μου βγαίνει φυσικά.
Τα ξαναλέμε σε 3 χρόνια (ή λιγότερο).
Υ.Γ. Θέλω να ευχαριστήσω την Google για όλα τα ορθογραφικά λάθη που μου διόρθωνε όταν είχα αμφιβολίες. Το έχω πει και θα το ξαναπώ, το ιντερνετ μας έχει κάνει μάγκες.
Ενδόμυχα και εν μέσω κρίσης, μπορεί να ελπίζω ότι κάποιος θα πει "Ρε αυτός είναι καλός, να τον πληρώνουμε γι' αυτά που λέει" (χο χο χο, ευθυμήσαμε).
(Η αλήθεια είναι ότι το επάγγελμα "Συγγραφέας" πάντα μου φάνταζε ιδανικό. Σκεφτόμουν για παράδειγμα τον Stephen King καθισμένο στο γραφείο του, στο σπίτι δίπλα σε μια από τις πολλές λίμνες του Maine, με ένα τεράστιο παράθυρο να ατενίζει τα ήρεμα σκοτεινά νερά και τους τρυποκάρυδους να πελεκάνε τα παρακείμενα δέντρα, μέσα στην ησυχία, χωρίς ωράριο, χωρίς αυστηρά deadlines, να κάθεται και να γεννάει σκέψεις, απλά όποτε αυτός ήθελε. Όχι σε χρονικά περιθώρια των 9 με 5. Όχι από Δευτέρα έως Παρασκευή. Αχχχχ....)
....Βζζζζουυυυπ... Πραγματικότητα.Τι λέγαμε; Α ναι.
Η αφορμή για να γράψω αυτά που θα γράψω είναι η διαπίστωση, μετά από μακροχρόνια αυτοψυχανάλυση, του εξής παράξενου φαινομένου όσον αφορά την κοινωνική συμπεριφορά μου.
Το ότι είμαι ανίκανος πλέον να οπαδοποιηθώ.
Τώρα θα μου πείτε "ε και;" ή "σε ποιο Fame Story έπαιζες, θύμισέ μου, για να αποφασίσω αν έχει ή όχι, αξία η γνώμη σου". Τι να κάνουμε, κάπως πρέπει να περάσω και εγώ αυτό το Κυριακάτικο απόγευμα. Ακούστε το συμπέρασμά μου, και άμα θέλετε, βοηθήστε έναν συνάνθρωπο με τις τυχόν παρατηρήσεις σας.
Θυμάμαι που λέτε, ήμουν πιτσιρίκι, ακόμα ασπρόμαυρη τηλεόραση είχαμε οπότε μιλάμε για πριν 1985 εποχές, όπου κάθε Κυριακή, στο ένα από τα δύο τότε υπάρχοντα κανάλια, έπαιζε την "Αθλητική Κυριακή". Πόσο την βαριόμουν αυτήν την εκπομπή. Μα πόσο την βαριόμουν. Δεν είχε να κάνει με την ροή της αλλά με το θέμα της. Ποδόσφαιρο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, παρατηρούσα τους γύρω μου να εκδηλώνονται με λατρεία απέναντι σε αυτό, και δεν μπορούσα να ταυτιστώ. Έκανα ειλικρινείς προσπάθειες, πίεσα τον εαυτό μου να κάτσει και να παρακολουθήσει ένα ολόκληρο ματς. Εξάλλου, τόσοι και τόσοι άνθρωποι το κάνουν φανατικά, κάπου θα πρέπει να βρίσκουν ευχαρίστηση.
Τίποτα.
Προσπάθησα να αποκτήσω "ομάδα". Να γίνω οπαδός. Στην αρχή αμφιταλαντεύτηκα ανάμεσα σε δυο-τρεις, τις πιο δημοφιλείς αλλά στο τέλος έγινα Παναθηναϊκός, επειδή φυσικά ήταν το ξαδερφάκι μου και όχι γιατί έκατσα και ανέλυσα τα ιστορικά στοιχεία, καταμέτρησα τους τίτλους, έκανα μακροχρόνιες προβλέψεις βάσει του υπάρχοντος budget προβλέποντας τον δείκτη επιτυχιών που αναμένονταν για τα (τότε) επόμενα 5 χρόνια και αναλύοντας έναν προς έναν τους παίχτες, βάσει του χαρακτήρα τους. Οπότε, αφού διάλεξα ομάδα, και βάσει της μεθόδου της παρατήρησης και του μιμιτισμού, προσπάθησα να γίνω και εγώ ένας "σαν όλους τους άλλους".
Από δω και πέρα, ότι γράφω και είναι μέσα σε " ", παρακαλώ να με φαντασιώνεστε να κάνω αυτό...
"Χαιρόμουν" λοιπόν όταν κέρδιζε η ομάδα μου.
"Αγανακτούσα" όταν δεν έπαιρνε το πρωτάθλημα
"Απολάμβανα" να βλέπω τους αγώνες της.
"Αντλούσα ευχαρίστηση" όταν προσπαθούσα να πείσω τους αλλόθρησκους φίλους μου ότι ο Σαραβάκος είναι καλύτερος απ'τον Καραπιάλη (συγχωρέστε με, δεν ξέρω καν αν αυτοί οι δύο συνηπήρξαν στα γήπεδα)
"Ταυτιζόμουν" με τον εκάστοτε πρώτο σκόρερ της και όταν έβαζα γκολ στην πλατεία που παίζαμε μπάλα (και τις 4 φορές που έγινε αυτό), έκανα τον γύρο του θριάμβου φωνάζοντας "Είμαι ο Τάδεεεεε, όλεεεεε"
Αυτό κράτησε μάλλον μέχρι την δευτέρα γυμνασίου, όταν άρχισα τα απογεύματα να απομακρύνομαι λίγο παραπάνω από την γνώριμη πλατεία και να πηγαίνω σε μέρη όπου είχαν μπασκέτες. Οπότε επειδή είδα ότι το ποδόσφαιρο "δεν ήταν το άθλημά μου" είπα να δοκιμάσω το μπάσκετ. Άρχισα να παίζω λοιπόν μπάσκετ και φυσικά "για να βελτιώσω την τεχνική μου" (για ποιον άλλο λόγο άλλωστε) άρχισα να βλέπω αγώνες μπάσκετ. Ίσως ενδόμυχα είχα καταλάβει ότι αφού δεν με τραβάει το να ασχολούμαι, να βλέπω, να παίζω και να υποστηρίζω μια ποδοσφαιρική ομάδα, τότε μπορεί να μην έφταιγε η στραβή μου φύση αλλά το ότι το ποδόσφαιρο δεν ήταν το άθλημά μου. Το μπάσκετ πρέπει να ήταν η απάντηση στην αναζήτησή μου. Ω ναι.
Η αλήθεια ήταν ότι συνέβαλε και ο απόηχος της επιτυχίας του ευρωμπάσκετ του 87' οπότε άρχισα να βλέπω μπάσκετ στην τηλεόραση. Φυσικά ήμουν και στο μπάσκετ, ότι και το ξαδερφάκι μου, δηλαδή Παναθηναϊκός, οπότε έφαγα μεγάλη ήττα όταν είδα ότι ο Γκάλης φορούσε φανέλα του Άρη.
Για μια στιγμή αμφιταλαντεύτηκα. Είπα μέσα μου "Μήπως να γίνω Άρης;" αλλά ευτυχώς αυτές οι βδελυρές και κατάπτυστα αιρετικές σκέψεις απομακρύνθηκαν και ξαναμπήκα στον σωστό δρόμο. Είπα μέσα μου με ύφος καρδιναλίου: "Δεν πειράζει Νίκο, θα δεις και εσύ το φως το αληθινό",
και η πλάκα είναι ότι το είδε, αφού πήγε στον Παναθηναϊκό μετά. Η υπομονή μου είχε αποδώσει καρπούς.
Είχα δει καμπόσους αγώνες μπάσκετ εκείνες τις εποχές του Γυμνασίου-Λυκείου, ή αλήθεια είναι ότι κυλούσε πιο εύκολα η ώρα από τα 90' λεπτά απόλυτου τίποτα που είναι το ποδόσφαιρο.
Είχα αρχίσει να παίρνω και αθλητική εφημερίδα, μιμούμενος το αντίπαλον δέος άλλων φίλων και συμμαθητών που υποστήριζαν άλλες ομάδες. Φυσικά η εφημερίδα δεν ήταν ειδησεογραφική αλλά καθαρά οπαδική, αν δε με απατά η μνήμη μου έπαιρνα την "Ηχώ" (χωρίς όμως να παίρνω και όρκο). Όχι φυσικά σε καθημερινή βάση. Άντε σε κάνα μεγάλο αγώνα της Ευρώπης, κάνα τελικό play-off και τέτοια. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν ήταν πεταμένα λεφτά, και επίσης προσπαθούσα να διαβάσω όσο μεγαλύτερο μέρος της μπορούσα. Άλλωστε έτσι δεν κάνουν όλοι οι καλοί φίλαθλοι; Και φυσικά έβλεπα όσο μπορούσα την αγαπημένη μου ομάδα όταν έπαιζε. Πάντα όμως έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάζει το ρολόι και να λέω μέσα μου "Άντε πότε θα τελειώσει".
Ως φοιτητής άρχισα να απομακρύνομαι από το όλο σκηνικό. Άρχισα να λέω μέσα μου "Αφού σε χαλάει γιατί το κάνεις" οπότε άρχισα να ξεκόβω. Είδα κατά την διάρκεια των 4 χρόνων της φοιτητικής ζωής 5-6-7 αγώνες, και μπάσκετ αλλά και ποδόσφαιρο, αλλά αυτό όχι γιατί το ήθελα τόσο μα τόσο πολύ, αλλά γιατί οι αγώνες ήταν η αφορμή για περαιτέρω φοιτητο-συμάζωξη, και πολλές φορές τα γκολ και οι λήξεις των αγώνων με βρίσκαν στην κουζίνα να κουτσουμπολεύω με τα κορίτσια της παρέας (ο "φιλενάδας").
Να κάτσω ένα μοναχικό απόγευμα, για παράδειγμα, σπίτι μου και να επιλέξω να δω μπάλα ή μπάσκετ; Μπα, όχι εγώ.
Σαν φοιτητής και σαν πουλί που άνοιξε μόλις τα φτερά του (Do-Do bird?) άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο το τι κάνω και γιατί το κάνω. Δεν είχα βέβαια απελευθερωθεί πλήρως από όλες τις νόρμες του πρότερου τρόπου ζωής, που με ακολουθούσαν από την αποχώρηση από την ιδιαίτερη πατρίδα μου και το πατρικό μου και μου πρόσταζαν "τι πρέπει να κάνω" και πως "πρέπει να είμαι". Εξάλλου υπήρξα καλό "χριστιανόπουλο" μέχρι και το φανταριλίκι μου, γιατί "έτσι έπρεπε", No questions asked.
Οπότε κάπου εκεί πέθανε για μένα η προσπάθεια να γίνω "Φίλαθλος" και "Οπαδός Ομάδας". Απλά δεν ήθελα να πιέσω άλλο τον εαυτό μου να κάνει κάτι που δεν μου έβγαινε.
Δεν θέλω να κουράσω, απλά και σε άλλους τομείς της ζωής μου, ακολουθήθηκε περίπου το ίδιο μοτίβο. Αγωνιούσα να δω τι βλέπουν οι άλλοι και τι τους έκανε να γίνονται φανατικοί οπαδοί ενός συγκροτήματος, μιας μάρκας αυτοκινήτων ή μοτοσυκλέτας, μιας μόδας, ενός πολιτικού χώρου, μιας ιδέας και προσπαθούσα να συμπλεύσω και εγώ με αυτό τον τρόπο σκέψης (τόσο μυαλό είχα). Διψούσα για οπαδοποίηση, για μυθοποίηση και ταύτιση. Ήθελα να γίνω και εγώ όπως όλοι οι υπόλοιποι, να ανήκω σε μια κοινή τάση.
Για παράδειγμα, ήμουν για χρόνια οπαδός της metal μουσικής και συγκεκριμένα των Metallica (το debate για το αν οι Metallica ήταν/είναι metal, συνεχίζεται σε διπλανό ιστολόγιο, οι ενδιαφερόμενοι να αποτανθούν εκεί). Είχα πειστεί ότι όλες οι άλλες μουσικές ήταν "για φλώρους". Με τα χρόνια όταν διεύρυνα τα ακούσματά μου, είδα το λάθος της σκέψης μου και πήδηξα στην απέναντι όχθη. Απομυθοποίησα τους "Θεούς" και κατέβασα τις αφίσες τους από το δωμάτιό μου. Όταν είχα Honda μηχανή, έπινα νερό στον όνομά τους. Πίστευα ότι όσοι είχαν άλλης μάρκας μηχανές πολύ απλά συμβιβάστηκαν σε κάτι υποδεέστερο ή απλά δεν είχαν δει ακόμα το φως το αληθινό. Η ιδέα ότι εγώ μπορούσα να οδηγάω άλλη μηχανή, μου φάνταζε αιρετική. Όταν φυσικά η λατρεμένη Honda άρχισε να βγάζει σκουριές, προβλήματα και θέματα που δεν άρμοζαν σε μια "Υπέρτατη" μηχανή, τότε άρχισα να την τραβάω και αυτή σιγά σιγά από το βάθρο που την είχα ανεβάσει, μέχρι που την γκρέμισα (μεταφορικά).
Προερχόμενος από οικογένεια με βαθιά "δεξιές" πολιτικά ρίζες, τα πρώτα μου χρόνια ώς μέλος του εκλογικού σώματος, βέλαζα και εγώ στο κομματικό μαντρί. Και το θέμα είναι ότι όλοι οι πολιτικά ετερόδοξοι μου φάνταζαν ως απολωλότα πρόβατα. Τα τελευταία χρόνια, και μετά τα σκαμπίλια που φάγαμε, πήδηξα έξω απ' την μάντρα και σιχτιρώ τον εαυτό μου για τις φορές που λειτούργησα σαν τυφλός οπαδός και μάλιστα σπατάλησα ώρες και φαιά ουσία προβάλλοντας αίολα επιχειρήματα ως αλήθειες και προσπαθώντας να βάλω στην θέση τους συνομιλητές μου, οπαδούς αντίπαλου κόμματος.
Με τα παραπάνω παραδείγματα θέλω να δείξω ότι ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ να ταυτιστώ με κάτι ή με κάποιον. Το λέω με πόνο καρδιάς και δάκρυα στα μάτια.
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ να γίνω όπως και τόσοι άλλοι που "ζουν για να ακούν τον Βασίλη", που τραγουδούν ρυθμικά στις κερκίδες "Τριφυλάρα σ'αγαπώ, Τριφυλάρα 'διακόρεψε' το 'αιδίο' της 'μητρός' τους", που δηλώνουν ότι "είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη φρουτοπία" και σαν αυτήν άλλη καμία. Προσπάθησα...δεν μπόρεσα. I quit!
Όσο μεγαλώνω (ξύνω την πόρτα των 34ων γενεθλίων μου), αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο τις κινητήριες δυνάμεις των πράξεών αλλά και των τάσεών μου, και όταν αυτές δεν έχουν λογική και δεν μου προσφέρουν τίποτα, τις απορρίπτω.
Αποφάσισα ότι τίποτα δεν είναι σταθερό στην ζωή, τίποτα δεν είναι παντοτινό ή απόλυτα καλό/κακό οπότε σε τίποτα δεν αξίζει να χαρίζουμε την τυφλή εμπιστοσύνη μας και την αδιαμφισβήτητη λατρεία μας. Ίσως επειδή μεγαλώνοντας ο άνθρωπος καταλαβαίνει καλύτερα ότι η ζωή που ζει είναι πεπερασμένη και ότι στον ελάχιστο χρόνο που έχουμε πάνω σε αυτή την μπάλα από πέτρες και λάσπη, καλό θα ήταν να κάνουμε περισσότερο πράγματα αξίας και να μην αφιερωνόμαστε σε ψεύτικους σκοπούς και είδωλα.
Γενικά κατάλαβα ότι επειδή η ζωή, οι άνθρωποι και τα πράγματα δεν παύουν να αλλάζουν και ότι ακόμα και αυτά τα ίδια τα μυαλά μας είναι τελικά από πλαστελίνη, είναι περιττό να υποστηρίζω φανατικά τώρα κάτι, μόνο και μόνο επειδή αυτό φαίνεται εκείνη την στιγμή ως καλύτερη επιλογή.
Γιαυτό δεν θα μπορούσα ποτέ, ας πούμε, να κάνω τατουάζ. Επειδή το τατουάζ είναι μόνιμο, αυτό που θα απεικονίζει θα πρέπει να είναι παντοτινό. Και σε αυτή την φάση της ζωής μου το μόνο που μου φαντάζει παντοτινό είναι η αγάπη μου προς τα παιδιά μου.
Αλλά φανταστείτε σε καμιά 12αριά χρόνια να είμαι με τον γιό μου στην παραλία και να γυαλίζει κάτω από τον καυτό ήλιο το τατουάζ με τα καλλιγραφικά γράμματα που θα λένε "Αντώνης" (ο γιος μου) και εκείνη την στιγμή να περνάει από δίπλα μας η όμορφη συμμαθήτριά του και ο δικός μου να πεθαίνει από την ντροπή του που ο μπαμπάς του έχει τατουάζ με το όνομά του. Αν και στην περίπτωση της κόρης μου, η προοπτική ότι η ύπαρξη τατουάζ με το όνομά της θα αποτρέψει έστω και λίγο το καμάκι από τα σπυριάρικα συνομίλικα λιγούρια, μου φαντάζει άκρως δελεαστική.
Γιαυτό λοιπόν σας λέω. Αντι-Trend-άδες όλου του κόσμου ας ενωθούμε όλοι κάτω από έναν κοινό σκοπό, την κατάργηση .... των κοινών σκοπών.
Εν κατακλείδι θέλω να πω ότι πρέπει πίσω από κάθε πράξη μας, επιθυμία μας να ακολουθήσουμε μια τάση και παρόρμηση προς ταύτιση, να ρωτάμε ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ. Κάποιοι λένε ότι δεν πρέπει να πολυ-αναλύουμε τα πράγματα γιατί χάνει η ζωή την γεύση της. Εγώ λέω "Ανάλυσέ το" και μετά αν σ' αρέσει, "Απόλαυσέ το". Εξάλλου πάντα μυρίζω κάτι πρώτα πριν το γευτώ. Μου βγαίνει φυσικά.
Τα ξαναλέμε σε 3 χρόνια (ή λιγότερο).
Υ.Γ. Θέλω να ευχαριστήσω την Google για όλα τα ορθογραφικά λάθη που μου διόρθωνε όταν είχα αμφιβολίες. Το έχω πει και θα το ξαναπώ, το ιντερνετ μας έχει κάνει μάγκες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου