Θα μιλήσω όσο πιο απλοϊκά μπορώ. Ίσως να κατηγορηθώ κιόλας γι' αυτό από αυτούς που θα προσπαθήσουν να περιπλέξουν λίγο τα πράγματα ώστε να φανεί ότι έχουν επιχειρήματα. Δυστυχώς αν θέλεις να πεις το Χ αλλά δεν το λες απλά και σταράτα παρά αναλύεις όλη την αλφαβήτα μέχρι να φτάσεις στο Χ, νομίζεις ότι έτσι έχεις δημιουργήσει την σωστή επιχειρηματική βάση για να δικαιολογήσεις το ότι τελικά δεν ξέρεις τι είναι πραγματικά το Χ.
Απλοϊκή σκέψη λοιπόν και η λογική απόδειξη του ότι οι θρησκείες είναι πολύ απλά άχρηστες.
Ποιός είναι ο σκοπός των θρησκειών;
Να σε κάνουν να σώσεις την ψυχή σου, να κερδίσεις δηλαδή την μεταθανάτιο ανταμοιβή του παραδείσου, όπως κι αν παρουσιάζεται αυτός στα διάφορα δόγματα.
Άρα, σκοπός = Παράδεισος
Με ποιο μέσο όμως θα το κερδίσεις αυτό; Όλες οι θρησκείες πάνω κάτω λένε το ίδιο. Ότι για να κερδίσεις τον Παράδεισο πρέπει χοντρά-χοντρά να κάνεις καλές πράξεις... Ξέρω, ξέρω απλοϊκή σκέψη αλλά κάντε μου για λίγο την χάρη και ακολουθήστε την.
Άρα μέσον = Καλές Πράξεις
Επίσης δεν είναι αρκετό να κάνεις καλές πράξεις αλλά και να μην κάνεις κακές. Και πράξεις και σκέψεις και γενικότερα το οτιδήποτε κάνεις να μην προέρχεται από ιδιοτέλεια. Ααα, εδώ είμαστε. Ιδιοτέλεια. Το να κάνεις δηλαδή κάτι μόνο και μόνο επειδή έτσι προσδοκάς να κερδίσεις κάτι άλλο.
Διαφαίνεται λοιπόν η περίπτωση του να κάνει κάποιος καλές πράξεις μόνο και μόνο γιατί έτσι η θρησκεία του έχει υποσχεθεί ότι είναι ο μόνος δρόμος προς τον παράδεισο. Άρα κάνεις καλές πράξεις οδηγούμενος από σατανική ιδιοτέλεια. Κάνεις το καλό με κακό κίνητρο.
Άρα συμπεραίνουμε μέσες-άκρες ότι για να πας στον παράδεισο πρέπει να κάνεις καλές πράξεις γιατί τις νιώθεις και όχι γιατί με αυτή την στάση θα κερδίσεις κάτι. Ωραία. Άρα αν είσαι καλός άνθρωπος και κάνεις καλές πράξεις και αυτό πηγάζει από μέσα σου, τότε πας παράδεισο.
Άρα αν είσαι από την φύση σου κακός άνθρωπος έχεις 2 επιλογές
1) Ή πας αντίθετα στην φύση σου και κάνεις καλές πράξεις ώστε να "κερδίσεις" τον παράδεισο, κάτι που τελικά δεν θα γίνει γιατί είσαι ιδιοτελής
2) Ή συνεχίζεις να είσαι κακός και χάνεις έτσι κι αλλιώς τον παράδεισο.
Είναι δηλαδή Lose-Lose situation αν είσαι κακός εκ φύσεως.
Άρα η μοναδική λύση/απάντηση είναι
"Αν είσαι ο εαυτός σου και αυτός ο εαυτός σου τυχαίνει να είναι καλός τότε πας στον Παράδεισο" Και καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως
"Ότι και να είσαι, είτε καλός είτε κακός,ας είσαι ο εαυτός σου. Μην αλλάξεις μόνο και μόνο επειδή στο λέει κάποια θρησκεία".
Αν είναι να χάσεις θα χάσεις έτσι κι αλλιώς. Αν είναι να κερδίσεις, θα κερδίσεις έτσι κι αλλιώς
Δεν ξέρω αν καταλάβατε τον "απλοϊκό" συλλογισμό μου. Ακολουθώντας αυτόν τον απλό αλλά (πρέπει να παραδεχτείτε) και λογικό σκεπτικό καταλήγουμε στο ότι οι θρησκείες δεν έχουν νόημα ύπαρξης γιατί θεωρητικά θέλουν να σε κάνουν να οδηγηθείς σε αγαθές πράξεις. Αν όμως εσύ είσαι κακός εκ φύσεως τζάμπα δουλειά κάνουν. Αν είσαι καλός εκ φύσεως πάλι τζάμπα δουλειά κάνουν γιατί θα πήγαινες παράδεισο έτσι κι αλλιώς.
Άρα γενικότερα, ο ρόλος τους είναι περιττός.
Απλοϊκή σκέψη λοιπόν και η λογική απόδειξη του ότι οι θρησκείες είναι πολύ απλά άχρηστες.
Ποιός είναι ο σκοπός των θρησκειών;
Να σε κάνουν να σώσεις την ψυχή σου, να κερδίσεις δηλαδή την μεταθανάτιο ανταμοιβή του παραδείσου, όπως κι αν παρουσιάζεται αυτός στα διάφορα δόγματα.
Άρα, σκοπός = Παράδεισος
Με ποιο μέσο όμως θα το κερδίσεις αυτό; Όλες οι θρησκείες πάνω κάτω λένε το ίδιο. Ότι για να κερδίσεις τον Παράδεισο πρέπει χοντρά-χοντρά να κάνεις καλές πράξεις... Ξέρω, ξέρω απλοϊκή σκέψη αλλά κάντε μου για λίγο την χάρη και ακολουθήστε την.
Άρα μέσον = Καλές Πράξεις
Επίσης δεν είναι αρκετό να κάνεις καλές πράξεις αλλά και να μην κάνεις κακές. Και πράξεις και σκέψεις και γενικότερα το οτιδήποτε κάνεις να μην προέρχεται από ιδιοτέλεια. Ααα, εδώ είμαστε. Ιδιοτέλεια. Το να κάνεις δηλαδή κάτι μόνο και μόνο επειδή έτσι προσδοκάς να κερδίσεις κάτι άλλο.
Διαφαίνεται λοιπόν η περίπτωση του να κάνει κάποιος καλές πράξεις μόνο και μόνο γιατί έτσι η θρησκεία του έχει υποσχεθεί ότι είναι ο μόνος δρόμος προς τον παράδεισο. Άρα κάνεις καλές πράξεις οδηγούμενος από σατανική ιδιοτέλεια. Κάνεις το καλό με κακό κίνητρο.
Άρα συμπεραίνουμε μέσες-άκρες ότι για να πας στον παράδεισο πρέπει να κάνεις καλές πράξεις γιατί τις νιώθεις και όχι γιατί με αυτή την στάση θα κερδίσεις κάτι. Ωραία. Άρα αν είσαι καλός άνθρωπος και κάνεις καλές πράξεις και αυτό πηγάζει από μέσα σου, τότε πας παράδεισο.
Άρα αν είσαι από την φύση σου κακός άνθρωπος έχεις 2 επιλογές
1) Ή πας αντίθετα στην φύση σου και κάνεις καλές πράξεις ώστε να "κερδίσεις" τον παράδεισο, κάτι που τελικά δεν θα γίνει γιατί είσαι ιδιοτελής
2) Ή συνεχίζεις να είσαι κακός και χάνεις έτσι κι αλλιώς τον παράδεισο.
Είναι δηλαδή Lose-Lose situation αν είσαι κακός εκ φύσεως.
Άρα η μοναδική λύση/απάντηση είναι
"Αν είσαι ο εαυτός σου και αυτός ο εαυτός σου τυχαίνει να είναι καλός τότε πας στον Παράδεισο" Και καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως
"Ότι και να είσαι, είτε καλός είτε κακός,ας είσαι ο εαυτός σου. Μην αλλάξεις μόνο και μόνο επειδή στο λέει κάποια θρησκεία".
Αν είναι να χάσεις θα χάσεις έτσι κι αλλιώς. Αν είναι να κερδίσεις, θα κερδίσεις έτσι κι αλλιώς
Δεν ξέρω αν καταλάβατε τον "απλοϊκό" συλλογισμό μου. Ακολουθώντας αυτόν τον απλό αλλά (πρέπει να παραδεχτείτε) και λογικό σκεπτικό καταλήγουμε στο ότι οι θρησκείες δεν έχουν νόημα ύπαρξης γιατί θεωρητικά θέλουν να σε κάνουν να οδηγηθείς σε αγαθές πράξεις. Αν όμως εσύ είσαι κακός εκ φύσεως τζάμπα δουλειά κάνουν. Αν είσαι καλός εκ φύσεως πάλι τζάμπα δουλειά κάνουν γιατί θα πήγαινες παράδεισο έτσι κι αλλιώς.
Άρα γενικότερα, ο ρόλος τους είναι περιττός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου