Ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο σύμβολα. Σε έναν κόσμο γεμάτο σημάδια και ταμπέλες. Κάθε έννοια και κάθε ιδέα και κάθετι υλικό αντιπροσωπεύεται από μια ταμπέλα, από έναν χαρακτηρισμό, από ένα επίθετο. Όλοι κάνουμε χαρακτηρισμούς. Όλοι έχουμε κρεμάσει ταμπέλες σε κάποιον άλλον κάποια στιγμή της ζωής μας και όσοι από μας το αρνηθούμε είμαστε απλά ψεύτες (μια ακόμη ταμπέλα δηλαδή). Πως τις αναθέτουμε αυτές τις ταμπέλες; Πολύ εύκολα. Κρατιόμαστε από μία συμπεριφορά, από μία κίνηση που έγινε από το αντικείμενο προς μελέτη, στην προκειμένη περίπτωση έναν άλλον άνθρωπο, και αμέσως σημειώνουμε στο αυτοκόλλητο την λέξη "Ψεύτης", "Ορθολογιστής", "Φαφλατάς", "Γοητευτικός", "Κουραστικός", "Ανώριμος", "Εργατικός" και την κολλάμε στο κούτελο του άλλου έτσι ώστε κάθε φορά που τον βλέπουμε να το θυμόμαστε.
Πόσο σωστά όμως αποδίδουμε δικαιοσύνη στον άλλον δίνοντας του έναν χαρακτηρισμό που προκύπτει από μια στιγμιαία ή και τυχαία συμπεριφορά; Πόσο δίκαιο είναι να εντάξουμε έναν άνθρωπο σε μια ολόκληρη ιδεολογία η οποία όμως μπορεί να έχει χιλιάδες άλλες παραμέτρους με τις οποίες όμως να μην έχει καμία σχέση ο ίδιος; Πόσο σίγουροι είμαστε στο ότι όταν το αντικείμενο προς μελέτη, ο Χ άνθρωπος πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να τον εντάξουμε σε ένα κοπάδι που έχει ένα χαρακτηρισμό και ένα όνομα;
Θέτω τον εαυτό μου ως το δείγμα Χ. Θέτω όποιον έχει διαβάσει αυτό το blog ως τον "Παρατηρητή" που έχει στο αριστερό του χέρι ένα πάκο με αυτοκόλλητα ταμπελάκια και στο δεξί έναν μαρκαδόρο έτοιμο να σημειώσει. Και παίρνοντας ως μοναδική ένδειξη για το τι "καπνό φουμάρω", τις δημοσιεύσεις αυτού του blog ας αρχίσουμε να με χαρακτηρίζουμε.
1ον) Γράφω σε Blog. Τι σημαίνει αυτό; Ταμπέλα νούμερο ένα: Ψωνάρα. Θα έλεγε κάποιος, "ποιός νομίζει ότι είναι και πιστεύει ότι θα γράψει κάτι άξιο για να διαβάσει κάποιος". Η ταμπέλα μπήκε. Ο αντίλογος τώρα. Μέσα σε 16 μήνες που έχω ανοίξει αυτό το blog ανέβασα 14 αναρτήσεις. Ούτε μία τον μήνα. Άρα; Αν είχα ανάγκη αυτοπροβολής δεν θα πίεζα την συγγραφική μου πένα να γίνει πολυγραφότερη; (Μη παρεξηγηθώ. Δεν εννοώ ότι αυτοί που γράφουν καθημερινά είναι ψώνια).
2ον) Έγραψα κάποια "αποφθέγματα" που έχω σκεφτεί κατά καιρούς και μου άρεσαν τόσο, ώστε να τα σημειώσω κάπου και να τα αποθηκεύσω ως απόδειξη ψηγμάτων σοφίας και νοημοσύνης μου. Τι σημαίνει αυτό; Απλά βλέπε το #1. Ο αντίλογος και εδώ σχεδόν ο ίδιος. Αν είχα την ανάγκη να αποδείξω στον κόσμο το μέγεθος της σοφίας που κέρδισα σε αυτά τα 29 μου χρόνια, πιστέψτε με θα μπορούσα να είχα γράψει εκατοντάδες και χιλιάδες φράσεις που με μια πρώτη ματιά να φαίνονται "πιασάρικες" αλλά να είναι μια κακέκτυπη αντιγραφή όλων αυτών που έχω ακούσει και δει μέχρι σήμερα και μου κάναν εντύπωση. Άρα μάλλον αν θέλω να αποδείξω στον κόσμο ότι είμαι έξυπνος, πρέπει να προσπαθήσω λίγο πιο σκληρά.
3ον) Μίλησα για μαθητικές παρελάσεις και έβαλα εικόνες με την ελληνική σημαία και δικαιολόγησα την άποψή μου ότι δεν θέλω να την σηκώνουν αλλοδαποί. Ταμπέλα νούμερο 2. Εθνικιστής. Φοριέται πολύ τελευταία. Σε αυτό τον τόπο θα είσαι ή εθνικιστής ή αριστερός. Μπορεί οι Εθνικιστές να θεωρούνται δεξιοί και συντηρητικοί και εύποροι και οι αριστεροί, κατατρεγμένοι, δυναμικοί, επαναστάτες, πένητες, τρεφόμενοι με ιδεολογίες και όχι με υλικά αγαθά αλλά έχω δει πολύ περισσότερους λεγόμενους "αριστερούς" με BMW και με εισόδημα δεκαπλάσια από κάποιων που θεωρούνται δεξιοί και φασίστες (αυτά τα δυο πάνε μαζί...τουλάχιστον έτσι λένε οι "απέναντι"). Αντίλογος; Αν ήμουν εθνικιστής, οπαδός του τριπτύχου πατρίς, θρησκεία, οικογένεια και υπέρμαχος συντηρητικών ιδεολογιών, τότε γιατί σε παρακάτω αναρτήσεις κάνω λόγο για το ψέμα της κραταιάς θρησκείας και για το πως ο χριστιανισμός είναι απλά ένα τέχνασμα;
4ον) Ο Χριστιανισμός τέχνασμα; Ακούω μια ταμπέλα να καταφθάνει.... Άθεος... Ακούω και μια άλλη... Ορθολογιστής.... Χμμμ... Για να δούμε. Άθεος. Προτιμώ το αρνησίθρησκος, ή το πιο εύκολο να προφέρεις, άθρησκος. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι υπάρχει κάτι πάνω από εδώ. Κάτι όμως που δεν έχει απλά μια υπέρμετρη ανθρώπινη νοημοσύνη και ανθρώπινη οργή και ανθρώπινη συμπεριφορά, δεν είναι ένας καλοκάγαθος παπούλης με μεγάλη γενειάδα, ούτε του καίγεται καρφί για το αν οι αρσενικοί οπαδοί του κόψουν ένα κομμάτι από την άκρη του μορίου τους είτε αν όταν περάσεις από έναν ναό θα κάνεις τον σταυρό σου και πόσες φορές θα τον κάνεις και γενικότερα όπως όλες οι θρησκείες (και κυριώτερα οι 3 μεγάλες μονοθεϊστικές) προσπαθούν να περάσουν ως πρότυπο του Μεγαλοδύναμου. Υπάρχει σίγουρα κάτι αλλά είμαστε τόσο μηδαμινοί και ασήμαντοι για να συλλάβουμε το μέγεθός του και την φύση του που απλά μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε και να φανταζόμαστε. Και αν είμαι ορθολογιστής και πραγματιστής και σκέφτομαι πάντα ότι υπάρχει μια λογική εξήγηση (πράγμα που το κάνω ομολογώ αρκετά συχνά) τότε γιατί ζητώ να με ξεματιάξουν κάθε που με ποιάνει πονοκέφαλος ή γιατί πιστεύω στην πιθανότητα ύπαρξης δυνάμεων που έχουν να κάνουν με το λεγόμενο "παραφυσικό";
5ον) Σε μια ανάρτηση είχα γράψει ένα ποίημά μου που προέκυψε από μια έντονη συναισθηματική φάση της ζωής μου. Ταμπέλα ταμπελίτσα, είσαι εδώ; Ζζζζζζζζζζντούπ. "Ρομαντικός"..."Ευαίσθητος".... Ίσως και να είμαι. Δεν λέω. Και να μην είμαι τώρα, σίγουρα υπήρξα σε κάποια στιγμή. Έρχεται όμως και ο αντίλογος. Αν είμαι ρομαντικός τότε πως μπορώ να είμαι και ορθολογιστής/πραγματιστής; Τουλάχιστον κατ' εμέ αυτές οι δύο έννοιες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Και αν είμαι ευαίσθητος και "ψυχούλα" τότε γιατί σε άλλη ανάρτηση κάνω λόγο για το πως αντίθετα με την Σωκρατική ρήση "Ουδείς εκών κακός" εγώ πιστεύω ότι "Ουδείς εκών καλός" και ότι όλοι είμαστε από την φύση μας μοβόρικα και ιδιοτελή και εγωιστικά όντα που ο μόνος λόγος για να δείξουμε καλοσύνη σε κάποιον είναι και πάλι γιατί κάτι έχουμε υποσυνείδητα ή ενσυνείδητα να κερδίσουμε από αυτή μας την πράξη, στο κοντινό ή στο απότερο μέλλον; Άρα τι είμαι; Ρομαντικός ή Κυνικός;
Συμπέρασμα. Ότι ταμπέλα και να κολήσουμε σε κάποιον ή σε κάτι, σίγουρα δεν μπορούμε να είμαστε 100% σίγουροι ότι "αυτό είναι και δεν υπάρχει τίποτε άλλο". Όλα είναι ρευστά και όλοι αλλάζουμε. Δεν γινόμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι αλλά διαφορετικοί. Και στο τέλος παραμένουμε ίδιοι. Είναι παράλογο αλλά έτσι είναι. Οπότε, από το να χάνουμε τον χρόνο μας και να κολλάμε ταμπέλες στους άλλους, καλύτερα θα ήταν να προσπαθούσαμε να δούμε βαθιά μέσα μας, τι είμαστε, τι ζητάμε από την ζωή μας, και τι είμαστε διατεθιμένοι να θυσιάσουμε για να το πετύχουμε. Καλύτερα να ασχολείσαι με σένα παρά με όλους τους άλλους. Που να προλάβεις στο κάτω κάτω, είναι τόσοι πολλοί. Το να είσαι εγωιστής και εσωστρεφής τελικά μπορεί να είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί. Λέεεμε τώρα.
Ωχ. Βλέπω να έρχεται και η τελευταία για σήμερα ταμπέλα, και μάλλον δεν θα την αποφύγω...
"Πολυλογάς"....
Θα έγραφα αντίλογο αλλά βαριέμαι... (Κάτι που τώρα που το καλοσκέφτομαι αποδυκνείει το ότι δεν είμαι πολυλογάς, καθώς αν ήμουν θα καθόμουν να δικαιολογήσω γιατί δεν είμαι και δεν θα βαριόμουν. Από την άλλη, το ότι συνεχίζω να μιλάω τείνει να αποδέιξει το ότι είμαι....).
Φαύλος κύκλος... Καληνύχτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου