Επί χιλιάδες χρόνια πριν τον Χριστιανισμό, οι παγανιστές (βλ. Δωδεκαθειστές, Αιγύπτιοι κ.α.) λάτρευαν έναν Υιό θεού. Ο Σωτήρας των παγανιστών γεννήθηκε κι αυτός από μια παρθένο στης 25 Δεκεμβρίου με μάρτυρες τρεις βοσκούς, μετέτρεψε το νερό σε οίνο, κρεμάστηκε Επί ξύλου κι αναστήθηκε ημερολογιακά το Πάσχα, και προσέφερε το σώμα και το αίμα του ως θεια κοινωνία (εκεί όπου υψώνεται σήμερα το Βατικανό άλλοτε υπήρχε ένας παγανιστικός ναός όπου οι παγανιστές ιερείς ευλογούσαν ένα συμβολικό γεύμα από άρτο και οίνο στη μνήμη του σωτήρα τους Μίθρα.). Δεν ήτανε άλλος από τον Διόνυσο τον Ζαγρέα στην Ελλάδα ο οποίος αργότερα μεταφέρθηκε σαν μύθος στην Περσία σαν Μίθρας, στην Μ.Ασια σαν Άττις, στην Συρία σαν Άδωνις, στην Ιταλία σαν Βάκχος, στην Αίγυπτο σαν Όσιρις και στο Ισραήλ σαν Ιησούς.
Από όλους αυτούς τελικά σήμερα επικράτησε η λατρεία του Ισραηλιτικού μύθου.
Πόσο αποσιωπήθηκαν οι αλήθειες με αποτέλεσμα την μεγαλύτερη παραχάραξη που έγινε ποτέ στην ιστορία?
Ήτανε τέτοια η έκπληξη των πρώτων "πατέρων της Εκκλησίας" όταν καταλάβανε την πλάνη στην οποία είχανε υποπέσει που ο Ιουστίνος οΜαρτυράς, Ο Τερτυλλιανός και ο Ειρηναίος έφτασαν στο σημείο να κατηγορήσουνε τον διάβολο για "προκαταβολική κλοπή" και «διαβολική προνόηση»(όπως πάντα ότι δεν μας βόλευε το ρίχναμε στον «αποδιοπομπαίο τράγο») και αντιγραφή της πραγματικής ιστορίας του Ιησού προτού συμβεί σε μια προσπάθεια να αποπλανηθεί ο αφελής και να πουν πως ο διάβολος προνόησε ώστε χιλιάδες χρόνια πριν την έλευση του Χριστού να δημιουργήσει τον μύθο του ώστε να μην τον πιστέψουν όταν έρθει (σαν επεισόδιο του Σταρ Τρεκ μου ακούγεται). Γιατί η Εκκλησία αποκηρύσσει τα Απόκρυφα Ευαγγελία που στην ουσία αποτελούνε την πραγματική μεταφορά του μύθου στον Χριστιανισμό? Γιατί η Εκκλησία σήμερα βλέπει μόνο τον ιστορικό Ιησού αδιαφορώντας για τα μυστήρια που κρύβονται μέσα στα Απόκρυφα Ευαγγελία? Η ιστορία λοιπόν από τον Διόνυσο μέχρι σήμερα είναι ένας αιώνιος μύθος που σκοπό έχει με τη δύναμη του και την λυτρωτική του γνώση να μπορέσει να μετατρέψει τον καθένα μας σε ένα μικρό Διόνυσο, έναν μικρό Ιησού σε έναν μικρό θεό που είναι ο καθένας μας όπως έλεγε ο Ερμής ο Τρισμέγιστος (ιστορική μορφή ανθρώπου υπέρτατης σοφίας που αργότερα μετατράπηκε στον πτηνόμορφο θεό των αιγυπτίων, Θωθ, του γραμματέα των Θεών). Οι πρώτοι Εθνικοί φιλόσοφοι βλέπανε την ιστορία του Διόνυσου σαν μια αλληγορία που κρυπτογραφούσε απόκρυφες μυστικές διδασκαλίες και δεν ενδιαφερότανε αν υπήρξε πραγματικά ο θεός τους. Αυτό τον αποκρυφισμό μεταφέρανε με τα Ευαγγελία τους ο Θωμάς και ο Φιλλιπος, Ευαγγέλια που η Εκκλησία απορρίπτει μετά μανίας.
Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ένας μύθος που ξεκίνησε από τους πρώτους Εθνικούς φιλόσοφους υιοθετήθηκε από τους πρώτους Χριστιανούς στο πρόσωπο (μυθικό η ιστορικό) του Ιησού. Η Εκκλησία σήμερα στέκεται στους τύπους όπως και τότε ενώ οι πρώτοι μυστικιστές Χριστιανοί μεταφέρανε τον πλούτο της γνώσης και του Αποκρυφισμού των μυστηριακών τελετών των αρχαίων Ελλήνων φιλόσοφων (Ελευσίνια μυστήρια, Καβύρια μυστήρια) μέσα από τα Απόκρυφα Ευαγγελία.
Σκοπός μας λοιπόν είναι να αποκαταστήσουμε την αλήθεια του μύθου και όλοι να κοιτάξουμε προς το σημείο που μας δείξανε οι πρώτοι Εθνικοί φιλόσοφοι. Να μπορέσουμε μέσα από τα απόκρυφα μυστήρια να γίνουμε ο καθένας για τον εαυτό του ένας μικρός Διόνυσος η ένας μικρός Ιησούς. Όλα είναι πρόσωπα του ίδιου μύθου αλλά οι μυστικιστικές τελετές και ο τρόπος που θα μας ενώσει με το θειο είναι σχεδόν ίδιος. Μήπως είναι καιρός η Εκκλησία να αφήσει τους τύπους και να δώσει τον πλούτο της γνώσης που τόσο καλά κρύβει στα αρχεία της στον κόσμο?
δείτε και εδώ...
και εδώ...
Στην προσπάθειά του το δόγμα του Χριστιανισμού να αποποιηθεί την πραγματική του προέλευση, δαιμονοποίησε οτιδήποτε τον γέννησε. Έτσι ο Διόνυσος και ότι αυτός αντιπροσώπευε γίναν αισχρές και απαγορευμένες δοξασίες και εικόνες. Η μορφή των τραγοπόδαρων ακολούθων του στηλιτεύτικε ώστε οι παράδοση της εκκλησίας να δώσει στον απλό λαό μια γεύση του πως είναι ο διάβολος και οι δαίμονες. Έτσι στο μυαλό μας χαράκτηκαν όλα αυτά σαν βρώμικα, αισχρά και σατανικά πρότυπα που πρέπει με κάθε θυσία να αποποιηθούμε και να καταδικάσουμε.
Γιατί όμως στις 25 Δεκεμβρίου?
Για χιλιάδες χρόνια πριν τον Χριστό, ο Ήλιος λατρευόταν σαν Θεός. Μάλιστα σε πολλές θρησκείες δεν ήταν το Υπέρτατο Ων αλλά ο Υιός Του. Ο κόσμος εξ απανέκαθεν (και φυσικά πολύ περισσότερο στην αρχαιότητα) απέδιδε υπερφυσικές και θεϊκές ιδιότητες στα αστρονομικά φαινόμενα και δημιουργούσε τους μύθους του και τις κοσμογονίες του βάσει ερμηνειών που έδιναν σε αυτά τα φαινόμενα.
Χειμερινό Ηλιοστάσιο
Ξεκινώντας από το Θερινό Ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου, αν σε μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας (π.χ. μεσημέρι στις 12) σημειώνουμε το που βρίσκεται ο ήλιος, θα δούμε ότι κάθε μέρα την ίδια ώρα ο ήλιος θα βρίσκεται λίγο πιο κάτω (έτσι μικραίνει και η μέρα). Αυτό συνεχίζεται μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, στο λεγόμενο Χειμερινό Ηλιοστάσιο όπου ο ήλιος φτάνει στο κατώτατο σημείο του και έχουμε την μεγαλύτερη νύχτα. Κατόπιν συμβαίνει κάτι περίεργο. Για 3 ημέρες ο ήλιος φαίνεται να είναι ακίνητος στο συγκεκριμένο σημείο του ουρανού. Μόνο την 4η (25η Δεκεμβρίου) αρχίζει την καινούργια ανοδική πλέον πορεία του που σταματάει και αυτή στο θερινό ηλιοστάσιο. Το βράδυ της 24ης προς 25η Δεκεμβρίου, υπάρχει ένας αστερισμός αποτελούμενος από 3 άστρα σε μία ευθεία και ένα τέταρτο πιο ψηλά που φαίνεται σαν να προπορεύεται. Η νοητή ευθεία που σχηματίζουν αυτά τα 3 άστρα σημαδεύουν ακριβώς το σημείο από όπου θα βγει ο νέος ήλιος της 25ης Δεκεμβρίου.
Οι αιώνιοι συμβολισμοί
Οι συμβολισμοί φαντάζομαι είναι προφανέστατοι αλλά ας τους εξηγήσουμε έτσι κι αλλιώς. Ο ήλιος είπαμε ότι συμβολίζει τον Υιό του Θεού. Για 3 μέρες (22-24 Δεκεμβρίου) παραμένει ακίνητος την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο του ουρανού, κείτεται θα λέγαμε νεκρός (3 μέρες μέχρι την ανάσταση???). Την 25η Δεκεμβρίου ο ήλιος (ή ο Υιος του Θεού) ξαναγεννιέται και αρχίζει να υψώνεται. Τη θέση της γέννησής του την δείχνουν τα τρία άστρα ή αλλιώς οι τρείς μάγοι της ανατολής που οδηγήθηκαν εκεί από ένα τέταρτο αστέρι.
Μήπως θα πρέπει να σταματήσουμε να αναμασάμε λοιπόν τους ίδιους μύθους κάθε χρόνο, να σταματήσουμε να γινόμαστε θύματα της υπέρμετρης εμπορευματοποίησης και του οργίου του καταναλωτισμού που συμβαίνει αυτές τις μέρες και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο ότι κάποιος μας έχει σαν πιόνια σε ένα τραγικό παιχνίδι? Μήπως πρέπει να ξυπνήσουμε και εμείς και να δούμε την πραγματική ΑΛΗΘΕΙΑ (Α-λήθη, το αντίθετο δλδ της λήθης).
Μήπως δεν θα έπρεπε να ψάχνουμε πότε θα φτάσει μια ψεύτικη γιορτή ώστε να δείξουμε στους άλλους την αγάπη μας και την φιλανθρωπία μας; Δεν θα ήταν καλύτερα να μην χρειαζόμαστε δικαιολογίες για να δείξουμε καλοσύνη και να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας, μια ανάμνηση ενός αστρολογικού φαινομένου;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου